zaterdag, februari 18, 2006

De Mensenval "Het laatste avondmaal"

Wat nu als je alleen het verlangen naar een heerlijke maaltijd opwekt en er niet bij kunt?
Om dit verlangen op te wekken heb ik een mensenval tafel gemaakt.
Je ziet een heerlijke maaltijd opgediend waar je ook nog wel bij kunt maar het gevolg kan zijn dat dit je laatste maaltijd is.
De heerlijke geuren proberen je over te halen..
Wat gebeurt er dan met je?
Is de verleiding zo groot en kun je er niet afblijven, of weet je verstand toch de overmacht te houden en doe je het niet?
De spanning tussen het verstand en het verlangen naar eten staat hierbij centraal.















Nog een ander experiment om dit gevoel op te wekken
Hierbij worden de heerlijke hapjes als een soort koekhapconstructie boven je hoofd gehangen.
Het enigste nadeel is, dat de hapjes aan vishaken bevestigd zijn!
Nu word het wel een stuk lastiger om er lekker een hap in te zetten..
Je kunt niet zo gulzig als je misschien van plan was er een grote hap in te zetten maar je zal dit heel voorzichtig moeten aanpakken.
Het water druipt je uit de mond en het verstand probeert de overmacht te houden.

Verlangen naar ingevroren toetje


Bij dit onderzoek heb ik een lekker fruit toetje met bordje en al ingevroren in ijs.
Met een lege maag onderging ik dit experiment ;)
Ik wilde zelf ondervinden wat het met je doet als je daar trek in hebt, maar moet wachten!
Het blok ijs heb ik voor mij neergezet aan tafel en ben zo heel "geduldig" gaan wachten tot het ging smelten.
Nou weet ik dat geduld niet mijn sterkste kant is en dat merkte ik ook nu weer..
Het toetje was goed zichtbaar in het ijs en zag er naar mijn zeggen heerlijk uit!
Dus je zit daar naar je toetje te kijken, krijgt steeds meer trek maar probeert toch geduldig te blijven wachten.
Toen het toetjes nog half ingevroren was wilde ik er al aan pulken en proeven.
En toen ik het lepeltje uit het ijs had weten te pulken was het echt over met mijn geduld, en kon ik daarmee het ijs kapot hakken.
Voor ik het wist had ik een half bevroren toetje naar binnen gewerkt, en het smaakte nog goed ook!
Ik denk niet dat ik het geduld had gehad om echt te wachten tot al het ijs eerst gesmolten was en dan pas het op te eten, tenmiste niet als ik er de hele tijd naar had moeten kijken..

Ik heb alles gefilmd om dit proces te documenteren.
Bij elkaar duurde het 3 kwartier voordat al het ijs gesmolten was (met een beetje hulp van een fohn ;))
Om jullie niet 3 kwartier naar een smeltend ijstoetje te laten kijken heb ik het gehele filmpje behoorlijk versneld en duurt hij nu 2 min..



De link naar deze film:
http://video.google.com/videoplay?docid=-4540295629102455184&hl=nl

maandag, februari 13, 2006

Verpakken

Naar aanleiding van 'het verlangen naar eten' ben ik met het verpakken aan de slag gegaan.
In de supermarkt viel ons al op dat alles was verpakt, soms wel vaker dan 1 keer.
Ik heb een tafel gedekt en hierbij alles verpakt, zo om het verlangen te vergroten en meer tijd te moeten nemen om van je eten te genieten.

de foto's volgen...

Verlangen opwekken

Hoe kun je het verlangen naar eten meer opwekken?
Er is niets zo vervelend als je net lekkere trek hebt te moeten wachten op je eten!
Wat nou als je zo`n zin hebt in die lekkere vette hamburger maar je hebt geen armen om die hamburger naar binnen te werken?..
De moeite/tijd die je dan moet nemen maakt het verlangen dan vaak alleen maar groter.
Maar die hamburger wordt dan alleen maar lekkerder ;)
















dinsdag, februari 07, 2006

Hema rookworst

Ik wilde toch nog meer te weten komen over het invriezen van voedsel, wat doet dat met de mensen. Hoe ervaren ze het eten als het is ingevroren? Willen ze het nog wel hebben? Gaan ze er moeite voor doen? Willen deze beloning?

Mijn huisgenoot is gek op hema rookworst. Ik heb een rookworst gekocht en voor de helft ingevroren in een blok ijs, de andere helft heb ik gebruikt om de geur in de keuken mee te verspreiden.

ik heb de radio aangezet, zoals die altijd aanstaat, niks anders dan anders.

Hieronder het beeldverhaal...




de geur van hemaworst is in de keuken.





Door de geur en verpakking wordt ze geprikkeld en hoopt ze dat ze een hema worst krijgt.
ik laat haar nog even aan de verpakking ruiken.




na haar een blindoek te hebben om gedaan laat ik haar een hema worst ruiken, zonder dat ze nog iets ziet.
de geur is steeds sterker geworden, het zicht is nu weg, het verlangen is groot.




ze mag nu kijken, het is een lekkere worst ingevroren in een blok ijs.
Nog steeds zo lekker als de fantasie?
de reactie was: "Wat zonde!!"




voelen, nadenken....hoe tóch te eten?




inderdaad....moeite doen voordat je je eten krijgt.




na 20 minuten in heet water, is dan eindelijk de HEMA worst klaar.




en dan.... extreem genieten.




.....op!


het heeft gesmaakt...



Wat mij is opgevallen is dat de geur heel erg belangrijk is, als mijn huisgenoot het niet had geroken dan was waarschijnlijk de rookworst in de prullenbak terecht gekomen.

weten waar je eten vandaan komt






Nu al ons voedsel verpakt en bewerkt is komen we steeds verder van ons eten af te staan.
Hoe kunnen we ervoor zorgen dat mensen weer dichter bij het eten komen te staan?
Dat ze weer weten waar het vandaan komt en wat mee gebeurd is voor het op je bord terecht komt..
(rijstveld/groentetuin)































maandag, februari 06, 2006

Kleurstoffen

Ook hebben we geexperimenteerd met kleurstoffen.
We kwamen er achter dat vooral de kleur blauw eigenlijk niet in vast voedsel voorkomt.
Wat gebeurd er als je allerdaagse producten een blauwe of groene kleur geeft?
We hebben dit gedaan met macaroni, rijst en aardappelen.







Het zien van blauw voedsel wekt een chemisch onnatuurlijk gevoel op, vooral niet aantrekkelijk om te eten.
Bij de groene was dat minder, waarschijk omdat je groen toch associeert met "gezond".
Tot hoever pikken mensen het dat voedsel bewerkt wordt?
Er word tegenwoordig zoveel bewerkt aan eten, consumenten lijken het allemaal gewoon te vinden.
Maar waar ligt die grens?
Ligt die grens alleen bij het visueel zien dat het bewerkt is (blauwe kleur) of gaat het verder?

Ik heb ook zelf getest wat nu echt het verschil is in smaak tussen ingeblikte boontjes en verse.
- de kleur, de verse boontjes waren mooier groen van kleur wat het al gezonder doet lijken, de ingeblikte waren donkerder en doffer van kleur en allemaal hetzelfde.
- de knapperigheid, de verse boontjes waren knapperig, de ingeblikte waren slap en vochtig.
-De ingeblikte smaakte wel lekker alleen allemaal hetzelfde, er zat ook een nasmaak aan.
De verse boontjes smaakte "gezonder" de boontjes verschilden ook van smaak onderling.
blik/vers

Verpakkingen

Johanneke en ik zijn naar de supermarkt geweest om inspiratie op te doen.
Er was 1 ding wat ons vooral erg opviel.
ALLES is tegenwoordig verpakt!
Bij sommige producten is zelfs de verpakking van de verpakking verpakt.
Behalve dat dit slecht is voor het milieu kost het ook veel energie om er een verpakking omheen te doen.
Dat terwijl veel natuurproducten al van zichzelf verpakt zijn (schillen, schalen e.d.).
Wij halen dan deze natuurlijke verpakking eraf en doen er een andere omheen.
Hierdoor gaan ook nog eens de geur, smaak en vitamines op achteruit en zo'n fabrieksverpakking ziet er een stuk minder smakelijk uit.



vrijdag, februari 03, 2006

Invriezen




wij zijn Johanneke en Evelien en werken samen aan dit project.
Toen we de opdracht kregen zijn we gelijk aan de slag gegaan met het bedenken van ideeen en experimenten die we konden gaan doen.
We wilde graag het jachtgevoel naar eten bij mensen weer naar boven roepen.
De eerste week hebben we vooral geexperimenteerd met het invriezen van voedsel om te kijken wat dit bij je oproept om het wel te zien maar er niet direct bij te kunnen
(zie boven ingevroren koekje, spruitjes en snoepjes).
Het verlangen naar voedsel, afhankelijk er van zijn, het jachtgevoel (moeite doen).


Ook hebben we gekeken of het misschien mogelijk zou zijn om een gehele tafel van ijs te maken met daarin een diner bevroren.
Hier wat foto`s..